overpeinzingen
Posted by anne in Marshlands/ Iraq on november 15th, 2010
Sam en Thomas zijn gisterenavond vertrokken naar Nederland. En over 24 uur ben ik ook weer thuis. Nu zit ik nog in mijn hotelkamer met een weids uitzicht over de Arabische Golf in Koeweit. Eerlijk gezegd het heerlijke weer zal ik missen. We hebben onze dagen hier gebruikt om bij te komen van onze oververmoeidheid. Veel geslapen en gelachen om de one liners die met veel goede bedoelingen steeds weer gebruikt werden om situaties te veranderen en of problemen op te lossen.
Zoals:
We like to help you.
I have a brother who is in charge with this, I will call him
My friend is the friend of the governor
Please be patient
I am so sorry
Tomorrow in shallah
This is our culture
Thank you so much
Tell me what you need
No Problem
En dan nog in lichaamstaal
Twee wrijvende wijsvingers. (Zoiets als twee handen op een buik)
En al de bij voorbaat schuldige en verontschuldigende houding wat je in eerste instantie al je eigen argumenten doet weg nemen.
Cadeautjes mee nemen op moeilijke momenten.
Het schijnt ook cultureel bepaald te zijn dat je geen nee verkoopt. Dus als iets na drie keer of zo niet gebeurd is dat een NEE. Ik ben teleurgesteld dat we zo weinig tijd in de Marshlands hebben doorgebracht. We hebben een ongelofelijke ervaring gehad. Die ik maar gedeeltelijk had willen missen. Ik voel me echter niet serieus genomen in mijn intentie dat ik de huidige situatie in de Marhslands wilde onderzoeken en wilde vastleggen. Nu daarvoor heb ik slechts na dagen onderhandelen een uur gehad. Dat neem ik de organisatie in Iraq kwalijk. Niet alles had met veiligheid te maken dat we eerder terug gingen. Ik weet dat er andere belangen speelden.
Er zijn ook mogelijkheden geschapen om terug te keren en verder te gaan met het project.
De foto is van gisterenavond in de oude stad in Koeweit city. Prachtige plek die mij aan Cairo doet denken.
The Marhslands
Posted by admin in Marshlands/ Iraq on november 12th, 2010
Na 10 dagen onderhandelen zijn we om zes uur vanochtend vertrokken naar de Marhslands weliswaar onder begeleiding van 15 politieagenten.
Eerst bezochten we een Mudhif en daarna zijn we met een boot de Marshlands in gevaren tot vlak bij de Iraanse grens. Bij ons was ook een sjeik die speciale programma’s voor vrouwen in de Marshlands had opgezet. Hij was een van de weinige mannen die mij geen hand wilde geven. Er schijnt een bepaalde energie te vloeien tussen de handen die lust opwekkend zijn. Het is een ontzettende mannen maatschappij en zolang dat blijft zal het niet echt veranderen. Morgen vertrekken naar Koeweit. Voor dit moment zijn we hier klaar.
We zijn er nog
Posted by anne in Marshlands/ Iraq on november 10th, 2010
We zijn er nog.
De laatste twee dagen doorgebracht met praten, bellen vooral veel bellen, wachten thee drinken, vriendelijk lachen, soms handen schudden soms mijn hand op mijn borst leggend en toen leek gisterenavond de oplossing te komen. Ahmed ontdekte in ons paspoort dat we een speciaal permit hadden van de prime minster dat we een maand mochten werken in Irak. Dit is waar we de laatste uren van gisteren avond onze energie in hadden gestopt hoe die te krijgen en nu stond het gewoon hand geschreven in ons visum.
Nu die hobbel leek te zijn genomen. Vanochtend zou Ahmed vertrekken naar Nederland dus ik was vroeg uit de veren om hem uit te zwaaien. Hij leek erg bezorgd. De politiek situatie in Iraq baart hem erg veel zorgen. Zijn advies Ga naar de Marshes en dan weg. Het is te gevaarlijk hier nu. Er kan een burgeroorlog uit breken.
Marsoomi zag er ook bezorgd uit en hij is nu naar de gouverneur om ons bezoek aan de Marshlands te regelen voor morgen. Hier zijn we erg veilig met een paradijs omringd door hekwerk en op en neer lopend politieagenten die er voor ons zijn. Vanochtend op de valreep nog Jasib Marsoomi samen met Ahmed Faraj gekiet. En dan het werken aan de oever van de Tigris. Nu nog een beeld van het verleden met het heden. Binnenkort 5 stars hotels aan de oevers van de Tigris. In tussen verveel ik me hier niet echt.
We krijgen elke dag wel bezoek. Op de bouwplaats hebben we Hasan, Ali en Riaed ontmoet medewerkers van het Mercy Corps. Een internationale beweging voor hulp in gebieden in shok. Gisteren lieten ze een filmpje zien wat ze zelf gemaakt hadden over de Marshlands. Eindelijk zagen we iets over dit mooie land. En helaas er is niet meer veel van over in dit paradijs voor vogels, planten en mensen. Op dit moment bouwen de Syriërers, Turken en Iranesen dammen in de Tigris en een van de gevolgen is dat het land elke dag meer verzilt. Ik hoop dat wij morgen nog wel even het mooie deel zien. Ook al weet ik dat het een illusie is. Ook hebben we Mohaned ontmoet een Irakees die in Utrecht woont en hier bij zijn familie is. We hebben elke dag telefonisch contact en gisteren hebben we hier samen geluncht. het is fijn om af en toe met een Irakees toch Nederlands te kunnen praten om alles soms een beetje te kunne begrijpen. En nu is het wachten op Mr. Marsoomi intussen leest Sam een oude HP en heeft Thomas net zijn wasje gedaan. Sam vertaalt trouw mijn deze teksten in het engels en daar ben ik heel blij mee en de lezer is hem vast heel dankbaar.
Politie
Posted by anne in Marshlands/ Iraq on november 9th, 2010
Politie
De start van mijn dag was een wake up call in de vorm van “madam, madam, passport, passport”. Op dat moment zag ik twee keurig opgemaakte bedden dus waar Sam en Thomas waren dat wist ik niet. Ik gaf dus mijn paspoort en besloot om nog even het bed in te duiken. Vervolgens werd er verschrikkelijk op mijn deur gebonsd. Met een verwarrend hoofd maakte ik de deur open en zag daar tot mijn verbazing 5 politieagenten staan. Hollandia…ja. ze maakten wat gebaren die ik niet begreep dat begrepen zij ook:” excuses Madam”.
Nu dat was de inzet van die dag. Een uur later kwamen Sam en Thomas terug. Ze hadden de laatste shots gemaakt van Veerman met zijn team bij het huis. Omdat de security de veerman groep begeleide naar koeweit was er voor ons geen security. Dus mr. Marsoomi ging bellen met de politie en dat was het begin van een rij van bezoeken langs politie bureaus en zelfs het gebouw van de gouverneur. Het was en het is niet eenvoudig, ergens is er iets mis gegaan in de communicatie en ik weet nog niet waar. Uiteindelijk kwam Mr Gazan hoofd van de media afdeling van de politie langs en na lang heen en weer gepraat werden we gevraagd mee te gaan naar zijn Generaal. Hij zat in een prachtig gebouw en vooral zijn kamer. Te veel om een beeld van te schetsen denk aan heel veel blink blink. Glazen tafels op gouden (!) handen veel gouden leeuwen, veel kunstbloemen. hele grote banken en stoelen. Wat heel bijzonder was dat wij werden gefilmd en gefotografeerd (geheime dienst) en dat zowel Thomas als ik dat ook deden. Ze accepteerden het en gingen door met fotograferen en filmen.Twee grootte plasma schermen. Een met video verbinding met 8 andere locatie. De generaal gaf zijn toestemming om in The Marshlands en Al-Amara te filmen en gaf beveiliging voor ons verblijf hier. Maar zijn opperste baas de gouverneur gaf geen toestemming. Dus allemaal in de auto naar de gouverneur. Helaas in vergadering. En nu 5 uur later nog steeds. Intussen hebben mensen gebeld met broers die minister zijn en de andere weer bevriend met de gouverneur. Wij wachten en weten intussen wel dat er in elke stad in het land vergaderd wordt. Want als de nieuwe regering aan de macht komt dan komt er in elke stad ook een nieuwe gouverneur. Dus de potentiële machthebbers bereiden zich voor op machtsovername en onze zaak is peanuts op dit moment. Twaalf uur later. Helaas de gouverneur heeft beslist we mogen ons hof van eden niet meer verlaten. Morgen naar Koeweit. Dit is
de eerste fase van het project Twee Stromen Land.
Our trip today
Posted by anne in Marshlands/ Iraq on november 8th, 2010
Our trip today. It tooks 5 minuts and we were very happy afterwards!
Ezuldeen, Zaineb en Mariam
Posted by admin in Marshlands/ Iraq on november 7th, 2010
Ezuldeen, Zaineb en Mariam
Vanmiddag werden we wanhopig aangeklampt door een van de werkmannen met gebaren waaruit ik begreep ik dat het om kinderen die dreigen blind te worden. In zijn kielzog liep Een man met 3 kinderen. Het werd snel duidelijk dat het zijn twee dochters en zijn zoon waren. De dochters met een zonnebril op waarvan een constant naar de grond keek en de zoon zat op zijn hurken met zijn hoofd ongeveer in de grond als dat mogelijk was geweest. Om een urenlang verhaal kort te maken. Op medische papieren die de vader ons overhandigde stond dat ze alle drie een hoornvlies transplantatie nodig hadden. In Irak was dit nu niet mogelijk. Of wij met ons media team dat in Nederland konden aankaarten voor hulp. Langs grote omwegen is het verhaal nu zo. De imam wil hun operatie betalen maar hij schiet het niet voor. Dus als wij het konden betalen en de operatie was gedaan dan pas kregen ze het geld van de imam. Dit werd duidelijk na ongeveer twee uur. Wij hadden intussen ook duidelijk gemaakt dat wij geen toegang hadden tot de omroepen in Europa en dat bij ons de euro’s ook niet aan de boom groeide. Toen de vader zijn oudste dochter aan me aanbood vond ik het wel welletjes en heb de discussie verlaten. Uiteindelijk kwamen Sam en Thomas met het Imam verhaal. Het lijkt erop dat de allerbelangrijkste informatie tot het laatst bewaard wordt. Ik weet niet of we de energie hebben om dit allemaal uit te zoeken. Uiteindelijk moeten we de eerste Mudhif nog bezoeken. Zodadelijk gaan we ons eerste boottochtje maken op de Tigris. Een bootje zonder motor maar met peddels. Als we geluk hebben halen we de zonsondergang nog net.
Nee dus geen zonsondergang in een romantisch bootje. Dit is nu al de derde dag dat ons beloofde bootje tochtje om de een of andere reden niet doorgaat. Dan een paar foto’s van uit onze standplaats The Garden of Eden en uit Al-Ahmara.
 |
 |
Adebitsch
Posted by admin in Marshlands/ Iraq on november 7th, 2010
Werkers in de Hof van Eden
Zoals ik af en toe al vertelde wordt er hard gewerkt om de tuin hier op de voorstellingen van Genet (paradijs) te laten lijken. Een paradijs met dolfijnen en een chagrijnige kijkende zeemeermin. Prachtige fonteinen.Speel toestellen die nooit uitgepakt zijn, een glijbaan die al verroest is. Maar helaas in dit hete paradijs geen zwembad, zelfs geen pierebadje. Ze gokken hier ook op westerlingen maar die willen wel zwemmen. Ik vind het wel een interessant punt om aan te kaarten. De Tigris stroomt voor langs en tot gisteren was het ook een grote plastic rotzooi op de oever. Ik heb de sjeik erop aangesproken en hij zag het…met het gevolg dat het er nu al een stuk beter uit ziet. Een klein bestel autotootje vuilnis is er weggehaald en nog is het niet helemaal schoon. De ontwerper van de fonteinen in deze tuin komt met zijn hele ploeg uit Bagdad. Hij heeft dit vak van zijn vader geleerd en die had het weer geleerd van zijn vader. Trouwens hier in het hof van Eden werkt geen enkele vrouw. Vorige week waren er voor drie dagen professoren uit Bagdad die voor examens naar de universiteit van Al-Amara kwamen. Dat waren ook vrouwen bij. Waarom noem ik dat zo. Wel om eerlijk te zijn ik wordt een beetje opstandig. De dress code gaat me benauwen. En de hele dag alleen maar mannen. Mannen die de ramen wassen. Mannen die je thee komen brengen. Mannen in lange witte jurken die achter gesloten deuren zitten. Mannen die het onkruid wieden, mannen die dolfijnen schilderen. Mannen die het ontbijt serveren. En ga maar door….Mannen die heel vriendelijk de hele dag door zeggen: “Good morning Madam” en mannen die me op kantoor het woordje “adebitsch” (fonetisch) willen leren en dat betekent stap voor stap
.
Mesopotamia
Posted by admin in Marshlands/ Iraq on november 5th, 2010
Door het badkamerraam vloog er zojuist een vogel via de voordeur weer naar buiten. Toch een beetje Eden…
Het is vrijdag vandaag. Sam en Thomas zijn naar de bouwplaats en ik gebruik de ochtend om orde in mijn foto’s te brengen. Dat geeft richting aan mijn blog van vandaag.
Gisteren hadden we een zeer intense dag. We zouden opgehaald worden door Dr. Riaed .S. Jassim chairman van de investment commission of Maysan. Thomas had hem ontmoet bij het huis in opbouw de dag daarvoor.
Zo rond 10.uur kwamen er vier mannen op draven die zich voorstelde als zakenmannen die investeerders zochten voor de stad. Ze richten zich natuurlijk meteen tot Thomas en Thomas die zei:” You have to speak with Anne she is our director”. Helaas lukte het mij niet om meteen duidelijk te maken dat wij hier voor andere zaken kwamen. Pas toen we op de plek aangekomen waren waar een 5 sterren hotel aan de Tigris zou moeten verrijzen en ik hele andere dingen aan het fotograferen was snapte ze langzamerhand dat er iets niet klopte. Toen vroegen ze aan me wat ik wilde zien.” Het leven in stad, hoe kan ik investeerders iets vertellen als ik niets weet van stad”. Dat kwam aan.
Via de markt en de Souk kwamen we uiteindelijk op de universiteit uit. Daar zag ik de eerste bos Riet en daar werd ik overvallen door vriendelijkheid en cadeaus. Daar kreeg ik een concertje in de theaterzaal van de academie van het hoofd van de fine Arts en vervolgens mocht ik een schilderij uit zoeken. Om tenslotte te belanden
op de keramiek afdeling waar ze nog steeds met modder aan het werk zijn omdat ze geen oven kunnen betalen. Alles wordt gedroogd in de altijd schijnende zon. Daar waar de eerste objecten gevonden zijn gemaakt van dezelfde Mud is de wereld om hen heen doorgegaan heeft ovens aangeschaft en hier doen ze het nog steeds met Mud. In shalla als we geld hebben komt er een oven. Nu ik richt hierbij een fonds op. Een oven voor de keramiek afdeling van de art departement of the university in Mysan. Wie doet er mee.
KEFEK
Posted by anne in Marshlands/ Iraq on november 4th, 2010
Vanmiddag door Hajj Abed Al-Saedi de eigenaar van ons hotel uitgenodigd om een tourtje te maken. Hij wilde me iets specials laten zien. Het waren twee religieuze plekken. De laatste was een heiligdom van een al 1000 jaar overleden heilige. Het werd bewoond en onder houden door een familie die door de sjeik werden onderhouden. Ze zagen er zeer armoedig uit. In de Mosk werd ik overladen met religieuze symbolen. Zoals een Koran een gebedsketting en een gebedsplaatje en dan nog een groene doek om alles in op te bergen. Ik kon niet laten om er een grapje over te maken wijzend op mijn kleren, zo van nu ik ben er klaar voor. Dat werd geapprecieerd. Wat me duidelijk werd is dat Hajj Abed Al-Saedi de sjeik hier in deze omgeving veel grond bezit en dat graag voor toerisme wil gaan gebruiken. De sjeik hier is een groot grond bezitter en heeft een buitengewoon grote familie. Alles wat hier rondloopt aan werklui en dan heb ik het over alle werk behalve echt handwerk zoals de fonteinen aanleggen is op de een of andere manier allemaal familie. Talib een neef van de sjeik die redelijk engels spreekt zegt het zo:. Er is geen regering in dit land dus als we problemen hebben gaan we naar ons eigen sjeik en die lossen het dan weer met elkaar op.
Het Huis
Posted by anne in Marshlands/ Iraq on november 3rd, 2010
Gisteren kwamen om 10.00 uur op de bouwplaats aan en het gehele geraamte stond er al. En op een zekere afstand zo’n 10 politiemannen die met geweer in aanslag die de boel onder controle hielden. Al Amara is een stad in opbouw.Overal wordt er gebouwd tegelijkertijd zie ik sporadisch een verharde weg. Het Veerman huis staat midden tussen bakstenen huizen. Mooie stenen moet ik zeggen. Mooie kleur tonenvan zacht geel tot oker. Ik zie ook dat velen blij zijn met het prefab huis. Het is een relatief goedkoop stysteem en dan ook nog snel op te bouwen. Ik heb met de eigenaar van het huis ernaast gesproken. Hij wil graag zo’n huis hebben. Voor zijn huis nu drie van deze huizen. Voor elke zoon een. Zijn huis is gebouwd is in 1980. Geweldig ruim. Vele kamers en zonder airco maar met van. Met een prachtige palmboom die als een parasol boven de patio hangt.
