Volkstelling.
Posted by anne in Uncategorized on september 2nd, 2010
Vandaag kreeg ik een sombere Ahmed aan de telefoon. En wat bleek er wordt een volkstelling gehouden in Iraken en wel op 25,26 en 27 oktober net als we daar een week zouden zijn. Er kwam een zucht van ver weg bij Ahmed, Ja dat is Iraq. Ahmed stelde voor om 1 november af te reizen. Thomas Bartels de camera man is gelukkig dan beschikbaar nu maar afwachten of Sam Simons ( geluidstechnicus) en Dorinde de Tempe ook kunnen. Een voordeel het klimaat wordt steeds aangenamer!
Breeze
Posted by anne in Uncategorized on september 1st, 2010
All the lands were sea…
Gilimma bound reeds upon the face of the waters,
He formed soil and poured it out beside the reeds
.
He filled in a dike by the side of the sea,
He made a swamp,he formed a marsh
and he brought it into existence.
Dit gedicht poste Dorinde op mijn prikbord op face book. Juist nu ik vandaag de hele dag in gezelschap ben geweest van Nederlandse en Irakese bouwers. Het verschil was groot. De Irakese ingenieur was voor het eerst in Nederland en voor hem was het een speeltuin van mogelijkheden. Nu ging de bouwtekening leven! De Nederlandse firma had een strak
schema. Je komt voor de huizen tenslotte en hier moeten we het bij houden. Dat ging niet. De tekening voor het prefab uit Iraq bleek ineens veranderd te zijn. De keuken moest op een andere plaats en waar de zon binnen viel dat kon ze niet schelen. Na enig overleg werd het duidelijk dat de zon die door de ramen komt binnen vallen erg veel hitte veroorzaakt de beste plaats op het Noord West daar is the breeze!
Op mijn vraag waarom ze hier de huizen kwamen halen was het antwoord simpel. 60 jaar geleden hadden ze veel huizen uit Nederland daar neergezet en die stonden nog steeds. En bovendien is het verlangen naar een europees huis erg groot.Het verkoopt goed. Het was moeilijk om een gesprek hierover te voeren. Ik moest werken met een vertaler en dan nog kreeg ik een sociaal wenselijk antwoord. Het is ook echt mijn manier om gesprekken te willen voeren en zo uit te zoeken wat er allemaal speelt. Dat is westers. Daarvoor heb je heel veel tijd nodig en zeker een betrokken tolk. Philip van Gils heeft alles met de camera vastgelegd het wordt geëdit en ze krijgen een verslag van de dag mee naar huis en ik weet dat ik in Irak vooral ook diep de Marshlands in wil.
Transplantatie
Posted by anne in Uncategorized on augustus 31st, 2010
Vandaag als de macht officieel weer teruggeven wordt aan de Irakezen landen vanuit Bagdad de heer Abdulhassan Al Ziadi en de heer Abdulkarim Hatif Al Zubaidi op Schiphol. Zij komen met een missie. In Volendam wachten bij de firma Veerhuis twee prefab huizen op ze die over een paar weken naar Zuid Iraq getransporteerd worden. Of eigenlijk is het de missie van Ahmed Karim Faraj. Hij is er nu bijna twee jaar mee bezig om het zo ver te krijgen en ik heb hem anderhalf jaar geleden ontmoet en sla het met grote belangstelling gade.
Morgen ga ik samen met de camera man Philip het proces van de kennismaking met de prefab EPS huizen (piepschuim) gade slaan en registeren. Volgens Ahmed is dit een uniek gebeuren voor de Irakezen. Het gaan naar het buitenland waar een bevlogen landgenoot zich inzet voor de leefomstandigheden in hun land. Voor mij vertoond het overeenkomsten met een orgaan transplantatie. Wordt het geaccepteerd of afgestoten en precies dat proces gaat morgen beginnen.
Maat nemen
Posted by anne in Marshlands/ Iraq on augustus 30th, 2010
Vanochtend via Ahmed Al Faraj (The initiator and developer of the housing project) een speciaal verzoek van Mr. Chasib Al-Marsoomy (Hoofd van de Iraqi society for Marshes Restauration and Development) ontvangen. Of Dorinde en ik onze maten door willen geven. Mr. Al- Marsoomy wil graag dat we in lokale kleren gaan lopen en die liggen dan klaar als we 15 oktober aankomen. Dit vond ik zo leuk en hartverwarmend dat ik dacht nu is het moment aangebroken om te gaan bloggen. We vertrekken n.l. omstreeks 15 oktober naar de provincie Al-Maha in Zuid Iraq. Wie we zijn en wat we gaan doen daar ga ik jullie langzamerhand meer over vertellen. In ieder geval komt Dorinde de Tempe (Midden Oost specialist en fotografe) morgen hier en gaan we elkaar meten. Het is een intiem gebeuren en we vragen ons af welke maten belangrijk zijn voor de dracht van daar. In ieder geval de lengte, heupen en borsten. Talje zal er niet zo veel toe doen.
Havana presentatie City One Minuts
Posted by anne in Uncategorized on augustus 20th, 2009
Bijna twee weken geleden vond in Lasa ( laboratorio artistico de sanagustin) de eerste screening plaats van de city one minutes van Havana. Natuurlijk waren alle makers aanwezig. Vele bezoekers ook uit San Augustin. Ik was verrast over de reacties. Het materiaal was mij natuurlijk zeer bekend en ik had mijn vaste momenten dat er een glimlach of zelfs een luide lach zich aandiende. Dat gebeurde niet. Iedereen bleef ademloos kijken. Achteraf denk ik in volle verbazing naar zich zelf ( het kijken). Er waren vele gefilmde momenten die dicht bij de mensen stonden. En die spanning was voelbaar. Bij momenten was het een kijkje in hun eigen persoonlijke leven. De premiere van de film zal plaatsvinden tijdens de Nederlandse Culturele week in Havana van 13 tot 18 oktober.
Bijna
Bijna al de een minuten zitten in mijn laptop. Het is geweldig materiaal en ik heb besloten om zaterdag alles te laten zien en op mijn thuis basis de selectie te gaan maken.
Hieronder straat beelden uit Havana City.
Zondag 2 augustus
Zondag 2 augustus
Afgelopen twee dagen ben ik op Soroa geweest. Het is een idyllisch plaatsje in de Pinar del Rio. In Amsterdam had ik een plaatje van een waterval gezien in de Cuba reisgids en ik besloot om daar voor 5 dagen te boeken. Soroa ligt ongeveer 80 kilometer ten noorden van Havana. Het werd me hier in Havana al snel duidelijk dat 5 dagen wel erg lang was. Ik bracht het terug naar 3. Afgelopen vrijdag vertrokken en vandaag besloot ik om naar mijn casa in Havana terug te keren. Twee nachten is genoeg. De dag van aankomst heb ik vooral slapend doorgebracht. Gisteren heb ik alles gedaan wat de reisgids me beloofde. Eerst een bezoek gebracht aan een tuin met wel 700 verschillende soorten orchideeën volgens de reisgids. Zoveel zag ik niet maar de tuin was koel en mooi aangelegd. Vervolgens een grote wandeling gemaakt met een stijging van 380 meter en genoten van een geweldig uitzicht over het dal en af en toe grote roofvogels op grijpafstand. Geluncht met Stefan en Astrid onder het genot van een swingend salsa trio. Stefan en Astrid ontmoette ik op mijn wandeling naar boven. Astrid is Nederlands en Stefan Surinaams en ik merkte tot mijn verbazing wat een waterval er los kwam toen ik in mijn moederstaal mijn ervaringen en observaties van hier kon vertellen. Het was weekend en ook in Cuba vakantie dus het werd daarna een verrassende Cubaanse lunch met live Salsa muziek. De muziek kanten leken zo te zijn weggelopen uit Buena Vista Social Club. Na een korte siësta zijn we ons drieën naar de waterval gelopen. Uiteindelijk was dat voor mij de eerste reden om hier te zijn. De laatste keer dat ik onder een waterval heb gestaan was tijdens een bus reis van Tel -Avi en Cairo. Ergens in die immense vlakte wist de reisleider ons toen te trakteren op een verpletterende douche. Nooit ben ik die enorme natuurkracht om me heen vergeten en ook nu weer.
Vanochtend toen ik wakker werd en geconfronteerd werd met die enorme harde overstemde muziek uit de boxen bij het zwembad besloot ik dat het mooi genoeg geweest was en te vertrekken. Mijn Havana onderbreking zat erop. Vol tevredenheid. Ik had eerlijk gezegd een rustig oord verwacht maar vanaf 10.00 tot 18.00 is het zwembad opengesteld voor de Cubanen. En dat betekent, zeer veel geluid als ik het netjes zeg. Ik hou van muziek maar als de bassen het niet meer aan kunnen haak ik af. Daar hebben de Cubanen die daar waren geen last van. Het is feesten. Ik had een gesprekje vandaag met de receptioniste en zij vertelde dat the sinds twee maanden mogelijk is voor Cubanen om overdag van het zwembad gebruikte maken. Kosten 7 CUC. Met lunch en een drankje 10 CUC. Gebruik van het hotel is 20 CUC inclusief ontbijt. ( toerist 49 CUC). Het is experiment om de klap van het teruglopend toerisme op te vangen. De hoop is dat het hotel zo het hele jaar kan open blijven. Ze was er erg blij mee. Ze zei met een stralende lach:” Wie had dat 5 jaar geleden kunnen bedenken. Cubanen in dit hotel. Langzaam gaat de verandering maar hij komt”. Ja dat stemde mij ook blij. Soroa hotel voor de Cubanen met af een toe een verdwaalde toerist die het heerlijk vindt om tussen deze blijheid te zitten.
Dinsdag 28 juli
Vandaag ben ik met mijn computer en camera naar La Pointe El Lisa gegaan. Het duurde wat lang voordat een shared taxi me mee wilde nemen. Ik dacht aan Geraldine wapperende hand als ze een taxi wil strikken en dat werkt . helaas een overtuigende stop liet op zich wachten. Ik werd als buitenlandse gekeurd en alleen mee genomen voor 10 CUC. Mijn wachten werd uiteindelijk beloond, voor 1 CUC was ik terplekke. Yiama en Geraldine zitten sinds gisteren zo’n beetje onafgebroken achter de computer om te editten. Het gaat goed alles ligt op schema. De kunstenaars van lasa hebben gisteren een gedeelte van hun films gebracht en nu is hier Eshter Suarey Llanes. Zij heeft materiaal geschoten op ISA. Een voormalige golfterrein van voor de revulutie. Ik heb hierover in het begin van mijn verblijf al geschreven en ook enkele foto’s geplaatst. Eshter is zelf een architecte. In mei is ze afgestudeerd en haar ontwerp voor een appartementen complex van 4 verdiepingen in Miramar de buisness wijk van Havana gaat uitgevoerd worden. En zij vindt ISA echt een voorbeeld van Cubaanse architectuur. Voor mij heel bijzonder het doet me denken aan de antroposofische bouwstijl en in mijn idee niet te rijmen met de gedachten gang van de revolutie. Nu dat blijkt ook zo. De architect Riccardo Porro lag in hevige strijd met Fidel die het niet revolutionair genoeg vond. Het hele terrein bestaat uit 5 verschillende afdelingen waarin Riccardo Porro op de fine arts helemaal zijn idee heft kunnen uitvoeren. Daarna is hij naar Italië vertrokken want gay people waren niet welkom in het nieuwe Cuba van toen. De andere twee architecten Gotardi ( die nog steeds hier woont) en Garati hebben het hele werk verder afgemaakt. Grappig zij heeft nog nooit van de Antroposofische bouwstijl gehoord. Heeft jaren lang architectuur gestudeerd bijna zonder boeken. Haar enige voorbeeld is ISA. Dat is de plek waar ze naar toe gaat voor inspiratie. Bij mijn volgend bezoek zal ik literatuur voor haar mee nemen. Internet is voor haar verboden gebeid. Heeft ze volgens de regering niet nodig voor haar werk.
Vlaggen dag 25 juli
Vlaggen dag 25 juli
Vanochtend was het dan zover. Ik was er ruim op tijd aanwezig op de locatie Tribuna Antimperialista. Dat heb ik afgelopen jaren wel geleerd in spannende situaties. Ik zorg dat ik er op tijd ben en dat ik zo veel mogelijk de situatie kan verkennen en vooral dat we aan elkaar gewend raken. Bijna alsof ik bij hen hoor voordat ene moment. Om half negen zou de ceremonie beginnen en ik was er ruim voor achten. Er was nog niemand behalve de gebruikelijke politie agenten die als een schild rondom de Amerikaanse ambassade staan. Wie moet er nu tegen wie beschermt worden. Het doet me onwillekeurig denken aan wat een Iranese vriend me vertelde. Voormalig vise premier Cheny (?)schijnt zijn eigen kantoren in Teheran te hebben en ach op een ander kantoor verklaren ze elkaar de oorlog. Natuurlijk hadden ze hier na een kleine 10 minuten door dat ik echt niet bij de ploeg hoorde. Ik probeerde de tijd nog wat te rekken door mijn “waarom gevraag” en met mijn film permissie te zwaaien. Ik wist dat het niet zou helpen maar intussen draaide de camera. Uiteindelijk kwam het erop neer dat ik me niet op het groen geverfd beton mocht begeven daar begint het een nationaal monument te zijn. Het was een indrukwekkend gebeurtenis al die vlaggen en al die jonge jongens die maar bleven toestromen om te helpen. Het werk was zo verdeeld dat ieder de verantwoording kreeg voor drie vlaggen. Ze werkten in groepjes van drie en schoten elkaar steeds te hulp. Geen enkele vlag mag de grond raken. Met de zwarte vlaggen werd iets slordiger om gesprongen. Het blijft een vlag maar het is niet de vlag want de vlag is je land wed me verteld! In de avond was ik nieuwsgierig of er melding van de vlaggen wisseling werd gemaakt. Helemaal niets. Raul de broer van Fidel Castro die het roer nu heeft overgenomen zou de volgende dag in Holguin een toespraak houden. In Havana is het gevierd met twee concerten op de Tribuna Antimperialista. En zoals bij ons met koninginnen dag en op 4 en 5 mei enkele huizen vlagden en natuurlijk alle staats gebouwen. In een Panederia/doulceria zag ik een speciale doos met gebak voor die dag. Ik ben wel gevoelig voor rituelen dus Oscar opgebeld en met hem en zijn familie hebben we van de taart genoten.
Hier onder stills uit de video die ik gemaakt heb en de laatste vier zijn foto’s van de 26 st. De dag dat 50 jaar revolutie gevierd werd. Vanochtend (27) was ik weer terplekke om de wisseling weer vast te leggen. Helaas foute informatie morgen vroeg. Vandaag is het nog een vrije dag. Maar een aantal jonge werkers die daar de wacht houden herkende me en gaven me een hand. Eentje vertelde dat hij volgende week uit dienst kwam en hij daarna naar de universiteit ging om Furtologie te studeren. Ik weet niet of ik het goed begrepen heb mijn Spaans is nog altijd beneden de maat. Maar als het zo is lijkt me bijna een strategische manier om de uitzicht loze situatie voor vele jongeren hier te ontvluchten en te verleggen naar de verre verre toekomst. Gisteren een lerares Engels gesproken, een jong meisje. Haar werk is nu babysitten en op mijn vraag:” waarom ze geen les gaf “,wilde ze eerst geen antwoord geven. Na mijn aandringen: de condities en de inkomsten zijn zo slecht dat ze meer verdiend als babysit! “Er is hier geen toekomst voor mij”, zei ze. De revolutie is van haar grootouders het is niet meer haar revolutie!
De foto’s zijn o.a. stills uit de video.