Woensdag 29 april.
Vandaag had ik op een onverwacht moment  een fel politiek gesprek met een vrouw hier in het dorpje Sidi Salim. Hayam haar familie woont hier. Tegen de avond liepen we aan de  rand van haar dorp. Ze  wilde  mij haar verleden laten zien maar  had dat zelf niet meer betreden de laatste 14 jaar. Ze werd herkend, stevig omarmd alsof er  een verloren dochter thuiskwam.  Het was ontroerend om  te zien hoe blij ze beide waren. En natuurlijk volgde hierop het onverbeterlijke kopje thee. Daar werd ik plotseling stevig aan de tand gevoeld over mijn politieke gedachten ten aanzien van het Palestina conflict. Het was duidelijk Amerika was de grote boosdoener en de angst was groot dat als Egypte zou veranderen Amerika hetzelfde hier zou doen als ze in Irak gedaan hadden. Ik vertelde over een gesprek wat ik een week geleden heb gevoerd met een Israëlische Palestijn die ik in Cairo ontmoeten. Hij wist zeker dat er geen oplossing voor Palestina kwam voordat er een oorlog in de  Arabische landen zou uit breken. Met andere woorden de oorlog zou de oplossing brengen. Syrie had al aangekondigd nooit vrede te zullen hebben met de inneming van Israel van de  Golian Hoogte. Nu deze mevrouw beaamde dat. Haar informatie kwam behalve van de TV ook uit de koran daar schijnt deze Arabische oorlog al lang voorspeld te zijn. Deze oorlog zal zo’n verschuiving te weeg brengen  en daarin zit de  oplossing voor Palestina. De Arabische  landen moeten een vuist maken”.Deze vrouw was onderwijzeres op de  plaatselijk lagere school. Sterk, gedreven en zwanger van haar tweede kind.