Dinsdag 14 juli.
Nu gisteren met Geraldine een begin gemaakt met het verkennen van Habana. Grappig hoe het werk als Geraldine door het oog van een filmmaker gaat kijken die de stad op nieuw wil zien. Ze herinnert zich plekken en gebeurtenissen die voor haar zover weg zijn en er zo niet meer toe doen terwijl het wel voor iemand die hier niet woont en de gebruiken van het land niet kent erg verassend is. Het verhaal dat bv. elke avond om 21.00 uur er steen vast vanaf Catillo de San Salvador de la Punta een aantal kanonschoten afgaan richting Habana Bay.
En dan het verhaal van de vlaggen. Officieel heeft Amerika geen ambassade meer hier. Nu hebben ze wel wat men noemt een administratie hier. Officieel is het ook niet het gebouw van Amerika maar van Zwitserland. Zwitserland heeft een verdieping terwijl de rest wordt gehuurd door de Amerikanen. Een hoog gebouw waarop elke avond het wereldnieuws op het niveau van Holywood aan de buitenkant geprojecteerd word. De Cubaanse regering beviel dat niet en een kunstenaar heeft daar een masten park tegen aangezet met honderden zwarte vlaggen met een ster erop. En elke dag waaiden al die vlaggen richting de Amerikaanse administratie. Elke avond als het donker wordt kun je tussen de vlaggen door nog steeds het nieuws op het scherm zien verschijnen. En dan loop ik in old Habana plotseling een openbare gymles in. Voor het Museo del Revolution oefenen wel 100 kinderen een soort begin van een gevechtssport. De oudste en meest getrainde in fel gekleurde broeken voor de hoofdingang in de zon.
