Donderdag 23-07.
Gisterenavond vond Petronila dat ik de veranda maar eens moest filmen en fotograferen. Ze is er torst op en terecht. Het is tevens de uitloop van de kamer die ik hier huur. S‘ochtends vroeg worden er twee prachtige groen en gele parkietjes neer gezet die volgens haar de muggen opeten. Helaas is ze zo bang voor inbrekers dat de vogeltjes in de avonds naar de keuken verdwijnen. Met gevolg dat ik soms midden in de nacht wakker wordt gemaakt door een bataljon muggen die de aanval gemeenschappelijk hebben ingezet. Het huis wordt geregeerd door Petronila (72) en Rosabel (49). Moeder en dochter. Petronila woont hier permanent en Rosa komt dagelijks langs en zorgt voor de financiën en de huishoudelijke karweien. Net als nu, er wordt druk geschuurd en geverfd en dat zou te maken kunnen hebben met het feit dat ik gisteren de huur vooruit betaald heb. Het huis wordt klaar gemaakt voor de gasten die hopelijk in het winterseizoen komen. Ik heb het hier erg naar mijn zin. Petronella zorgt echt voor me. Ze laat me duidelijk merken dat ze het fijn vindt dat ik er ben. Helaas is mijn Spaans beneden alle pijl maar toch heeft ze me al duidelijk kunnen maken dat Rosa een vader heeft en maar niet haar man is. Dit naar aanleiding van een foto die hier in huis hangt. Twee mannen in gezelschap van Fidel Castro. Le padre de Rosa. Ze is daarna nog getrouwd en haar man is 5 jaar geleden gestorven. Met hem heeft ze drie kinderen gehad. Twee dochters zijn getrouwd en wonen in Amerika en haar zoontje is op dertienjarige leeftijd door een auto ongeluk om het leven gekomen. Het leven is tragisch vertelde ze me. Haar gezicht toonde een moment van diepe pijn die snel weer oplost in de glimlach die ze gedurende de hele dag op haar gezicht placht te hebben. Gisteren avond liet ze me twee foto’s zien al werkend op een Haciënda el Tabacco. De foto’s zijn uit 1967. De revolutie was in toen volle gang. De man van Rosa loopt hier om de andere dag binnen hij is in militaire dienst en heeft 24 uurs dienst. Wat me opvalt dat de hele dag de TV aanstaat in de slaapkamer van Petronila en dat iedereen daar ook automatisch naar toe gaat en in de schommel stoel gat zitten en als die bezet is gezellig op bed gaat liggen. Of dat komt dat ik er ben en ze me veel ruimte willen laten of dat het bewegend beeld gewoon net als overal alles naar zich toe probeert te trekken. Want dat de TV altijd aan staat is zonneklaar. Vanaf a.s. zaterdag staat alles hier 3 dagen lang in het teken van de viering van 50 jaar revolutie. Zondag is het hoogte punt. Vanaf het moment dat ik hiervan wist ben ik erop uit om de verandering van de vlaggen vast te leggen. Voor de 26st worden de zwarte vlaggen voor de Amerikaanse ambassade vervangen door rode vlaggen. Zaterdag 25 juli vanaf 9.00 uur zijn Geraldine en ik op de plek paraat en kan ik ze triomfantelijk mijn toestemming om in de openbare ruimte te filmen laten zien. Het gaat er nu om dat we het niet missen. Dinsdag a.s. hierover meer.
