Ezuldeen, Zaineb en Mariam
Vanmiddag werden we wanhopig aangeklampt door een van de werkmannen met gebaren waaruit ik begreep ik dat het om kinderen die dreigen blind te worden. In zijn kielzog liep Een man met 3 kinderen. Het werd snel duidelijk dat het zijn twee dochters en zijn zoon waren. De dochters met een zonnebril op waarvan een constant naar de grond keek en de zoon zat op zijn hurken met zijn hoofd ongeveer in de grond als dat mogelijk was geweest. Om een urenlang verhaal kort te maken. Op medische papieren die de vader ons overhandigde stond dat ze alle drie een hoornvlies transplantatie nodig hadden. In Irak was dit nu niet mogelijk. Of wij met ons media team dat in Nederland konden aankaarten voor hulp. Langs grote omwegen is het verhaal nu zo. De imam wil hun operatie betalen maar hij schiet het niet voor. Dus als wij het konden betalen en de operatie was gedaan dan pas kregen ze het geld van de imam. Dit werd duidelijk na ongeveer twee uur. Wij hadden intussen ook duidelijk gemaakt dat wij geen toegang hadden tot de omroepen in Europa en dat bij ons de euro’s ook niet aan de boom groeide. Toen de vader zijn oudste dochter aan me aanbood vond ik het wel welletjes en heb de discussie verlaten. Uiteindelijk kwamen Sam en Thomas met het Imam verhaal. Het lijkt erop dat de allerbelangrijkste informatie tot het laatst bewaard wordt. Ik weet niet of we de energie hebben om dit allemaal uit te zoeken. Uiteindelijk moeten we de eerste Mudhif nog bezoeken. Zodadelijk gaan we ons eerste boottochtje maken op de Tigris. Een bootje zonder motor maar met peddels. Als we geluk hebben halen we de zonsondergang nog net.
Nee dus geen zonsondergang in een romantisch bootje. Dit is nu al de derde dag dat ons beloofde bootje tochtje om de een of andere reden niet doorgaat. Dan een paar foto’s van uit onze standplaats The Garden of Eden en uit Al-Ahmara.
 |
 |
