Sam en Thomas zijn gisterenavond vertrokken naar Nederland. En over 24 uur ben ik ook weer thuis. Nu zit ik nog in mijn hotelkamer met een weids uitzicht over de Arabische Golf in Koeweit. Eerlijk gezegd het heerlijke weer zal ik missen. We hebben onze dagen hier gebruikt om bij te komen van onze oververmoeidheid. Veel geslapen en gelachen om de one liners die met veel goede bedoelingen steeds weer gebruikt werden om situaties te veranderen en of problemen op te lossen.

Zoals:

We like to help you.

I have a brother who is in charge with this, I will call him

My friend is the friend of the governor

Please be patient

I am so sorry

Tomorrow in shallah

This is our culture

Thank you so much

Tell me what you need

No Problem

En dan nog in lichaamstaal

Twee wrijvende wijsvingers. (Zoiets als twee handen op een buik)

En al de bij voorbaat schuldige en verontschuldigende  houding wat je in eerste instantie al je eigen argumenten doet weg nemen.

Cadeautjes mee nemen op moeilijke momenten.

Het schijnt ook cultureel bepaald te zijn dat je geen nee verkoopt. Dus als iets na drie keer of zo niet gebeurd is dat een NEE. Ik ben teleurgesteld dat we zo weinig tijd in de Marshlands hebben doorgebracht. We hebben een ongelofelijke ervaring gehad. Die ik maar gedeeltelijk had willen missen. Ik voel me echter niet serieus genomen in mijn intentie dat ik de huidige situatie in de Marhslands wilde onderzoeken en wilde vastleggen. Nu daarvoor heb ik slechts na dagen onderhandelen een uur gehad. Dat neem ik de organisatie in Iraq kwalijk. Niet alles had met veiligheid te maken dat we eerder terug gingen. Ik weet dat er andere belangen speelden.

Er zijn ook mogelijkheden geschapen om terug te keren en verder te gaan met het project.

De foto is van gisterenavond in de oude stad in Koeweit city. Prachtige plek  die mij aan Cairo doet denken.