Archive for category Baghdad /Amsterdam

Vandaag heb ik samen met Thomas de laaste hand gelegd aan het materiaal van Bagdad. Het zijn prachtige eenminuten geworden die ons een blik gunnen in het bestaan van de gewone mens in Baghdad. ik heb het gevoel dat ik er even geweest ben. dat ik iets heb mogen proeven van het leven in die stad. Je moet goed kijken en achter de feestende bruiloftsgangers de betonnen muren zien, die de auto gepakt met bommen moeten tegen houden. In dat perspectief krijgt die vreugde een extra dimensie. Het is het bijna uitzinnig beleven van een moment van geluk! De filmpjes die hieronder staan zijn niet in de  een minuten terecht gekomen. De een minuten filmpjes zijn binnenkort online op de site www.cityoneminuts.org

Get the Flash Player to see this content.

Childeren playing football camera: Sattar Aldsaadi June 2009

Get the Flash Player to see this content.

Old pictures in a Bagdhad Cafe camera: Sattar Aldsaadi June 2009

Get the Flash Player to see this content.

The last part of this track is an image of Mirjam. She was a lawyer under the Saddam regime. After a special treatment in a psychiatric hospital, she has too take care of her needs like this!   camera: Sattar Aldsaadi June 2009

Intussen heb ik met verbazing naar het material gekeken en gemerkt hoe geconditioneerd ik ben aan de TV beelden. Soms verwacht ik iets geweldadigs te zien en dan is het een soldaat die vriendelijk op de foto wil met de crew! Hieronder een geschreven beeld van Sattar zijn belevenissen, ervaringen en hoe hij tegen de situatie in Irak beleeft.

De film geeft een beeld weer van Irak op dit moment (Bagdad). Irak is bekend door de media over de gehele wereld als een land waar altijd oorlog is. Mensen in de wereld krijgen op deze manier alleen negatieve kanten van Bagdad te zien. Via deze film wilde ik graag een het originele beeld weergeven van Bagdad op dit moment. Dus het gaat niet alleen om de oorlog … Bagdad is een levendige stad waar van alles gebeurt; het heeft een rijke oude cultuur die we niet mogen vergeten! Ondanks alles wat er is gebeurt ‘loopt’ Irak op het juiste pad. Misschien is het langzaam op te merken want de invloed van wat Irak heeft meegemaakt is enorm.

De dictators zijn extreem destructief geweest en de opbouw gaat langzaam en moeizaam. Maar ondanks alles wat de mensen hebben meegemaakt gaan ze door… Ze blijven hopen op een beter leven. Zo heb ik studenten gefilmd die naar hun examen gingen op de universiteit. Mensen gaan naar hun werk, straten zijn vol met auto’s, de markt is vol met aankopen en verkopen van producten en levensmiddelen, mensen trouwen, ze vieren feest, kermis, ze gaan naar de dierentuin, ze maken muziek, etc, etc. Het is misschien niet zo luxe als in het Westen maar alles begint met stap 1 …

De grootste problemen op dit moment in Irak zijn, zijn de electriciteit en de bestrating van de wegen.

Ik vond bijzonder met jouw Anne Verhoijsen te werken want je blijft altijd jong en energiek. Je staat open voor nieuwe ervaringen en avonturen… En zo sta je ook open voor de realiteit van Irak. Ik vond het heel lief dat je tegen mij zei dat als ik de problemen zou komen door het filmen ik de camera’s en de films in moest leveren. Je benadrukte dat mijn veiligheid het belangrijkst was.

Ik heb erg mijn best gedaan ondanks alle moeilijke omstandigheden.

juni 2009 Sattar Alsaadi

Ik heb een keuze gemaakt uit vele filmpjes. Deze zijn de eerste die online gaan.

Get the Flash Player to see this content.

Baghdad in the morning camera: Sattar Aldsaadi   Juni 2009

Get the Flash Player to see this content.

Baghdad Academie of Visual Arts camera: Ali Hushim en Mahamed Hussain students of the Academie of visual arts in Baghdad

Get the Flash Player to see this content.

Baghdad Tigris camera: Sattar Aldsaadi

Get the Flash Player to see this content.

Sahira Eoiad, driving the car. camera: Sattar Aldsaadi Juni 2009

Sattar is sinds vrijdag veilig in Nederland  met 16 uur aan  beeld materiaal.  En sinds vrijdag ben ik bezig om alles in te laden! En me te verwonderen over de beelden die op het scherm verschijnen. Dit is ook Bagdad een heel ander Bagdad als  dat wat we kennen van de dagelijks portie op TV.

Beelden van etende mensen, beelden van een weefgetouw, beelden van de beroemde boeken straat Almutanabi, beelden van het  Om Kalthoum Cafe waar foto’s de glorie en vrijheid van weleer laten zien.

Beelden van studenten tijdens hun toets, beelden van zwemmende kinderen in een groot zwembad. Veel beelden en tot nu ongekende  beelden van het dagelijkse leven in een oosterse stad. Af en toe komt er een soldaat door het beeld lopen ah ja denk ik dan soldaat…wat gebeurt er nu de soldaat geniet  ook van een spontaan concert aan de  Tigris. Hieronder wat video stills. Ik zit met een opgewonden gevoel naar mijn beeldscherm te kijken wat ik allemaal te zien krijg over Bagdad. Ik zie geen gillende woedende huilende bloedende mensen de beelden die ik ken van de TV ik zie mensen die hun leven leven en plezier hebben. Ik zie ook een korte opnamen van een bedelares. Haar naam is Mirjam… Wat blijkt. Sattar vertelde dat ze een advocaten kantoor had tijdens het regiem van Sadam Hoessein. Haar kantoor bevond zich zelf tegenover  zijn paleis. Op een dag is ze opgepakt, veroordeeld en vervolgens in een psychiatrische inrichting “behandeld” en sindsdien geestelijk erg in de war en moet nu bedelend haar kostje vergaren. Dat weet Sattar dat weet iedereen die daar loopt dat is zij….Mijn vraag is dan is er niemand die zich over haar ontfermd? Dat zou ik uit willen gaan zoeken!

Stills uit video opnamen Bagdad

 

 

 

Vandaag belde Sattar op. Ik was verheugd om zijn stem te horen. Vanochtend was het me niet gelukt om hem telefonisch  te bereiken.  Morgen vertrekt hij naar Istanbul en we hebben overleg gehad waar de tapes op te berggen. In de hand bagage wat eigenlijk voor de  hand ligt of in de normale bagage. Sattar vertelde dat hij zo veel vragen en agressie heeft ontmoet tijden het filmen dat hij bang is dat hem de bandjes met al martiaal op het laatste moment nog afgenomen zullen worden.  Dus in de gewone bagage. Laat het goed gaan..  

Gisteren avond heeft hij samen met zijn broer alles bekeken en geordend precies opgeschreven waar het was en hoe laat. Hij heeft 16 uur film. En hij is razend enthousiast. Veel dank ook aan zijn broer anders was het niet gelukt omdat hij  beroemd is gingen de deuren soms open .

Vrijdag ga ik het zien.

 

Drie dagen geleden had ik telefonisch contact met Sattar in Bagdad. De verbinding was toen erg slecht en ik vroeg hem mij een mail te sturen. En gelukkig vandaag kreeg ik post.

Sattar schrijft:

Op 8 juni Akathemia stad ( een heilige plek Mosqee) Akathemia markt. Alzawraa ( dieren tuin ) + kermis 
Tigres + Vis resturant. Ik heb een begrafenis gefilmd terwijl mensen afscheid namen bij de kist. Dit was bij de moskee.

Verder heb ik mooie beelden van de Tigris gemaakt en heb ik in het vis restaurant gefilmd.

7 juni 2009
; academia fine arts te Bagdad, Cinema en de audio afdeling. Op de fine arts waren de studenten bezig met hun examen. Daarna ging ik naar de muziek afdeling.

In het ziekenhuis kom ik helaas niet filmen. Ze wilden het niet meer. Toen heb ik de camera in mijn tas gestopt en ben ik weer weggegaan.

Ik heb de Shalal Markt . een Kapper, een Bruiloftsfeest en het Om Kolthoum Cafee en Alrasheed straat gefilmd. (Volgens mij (anne) is dit de beroemde  boekenstraat waar heel intellectueel en artistiek Bagdad op vrijdag bij elkaar kwam. Hoe ziet het er nu uit?)  Om 5 in ochtend slapende mensen op het dak. Duiven melker  om 6 uur in de ochtend.  Tot nu heb ik 9 films gemaakt.

Wat ben ik blij en in een latere mail schreef hij nog dat er tot nu toe 6 mensen mee gefilmd hebben. Over een week ligt al het materiaal hier op mijn bureau en ben ik aan het inladen wat geweldig WAT SATTAR DOET. Op mijn vraag hoe hij zich voelde kreeg ik de reactie van heel gemengd om hier te zijn en de verbinding werd toen verbroken. Sattar is heel gemixt over het daar zijn. Afgelopen vrijdag is soenitische parlementslid Harith al-Obeidi vermoord een belangrijke bruggenbouwer als ik de NRC mag geloven. En zo zal het nog wel een tijdje doorgaan wie heeft er in hemelsnaam OORLOG uitgevonden.

 

Dinsdag 8 juni

Gisteren telefonisch contact gehad met Sattar. Hij kwam net terug van de  kunstacademie waar ook de film – en muziek school gehuisvest is. De studenten zaten midden in hun examen.  Sattar heeft ze uitgenodigd om daar een minuutje van te maken en een paar studenten hebben Sattar weer gefilmd.  Nu ook weer een andere broer die een beroemde toneelspeler is in Bagdad heeft hem gered uit de  handen van de politie. Het mag gewoon niet, filmen. Maar goed Bagdad komt  in het project!  Er zijn bijna altijd manieren…

 

more information www.theage.com.au/…/ 04/25/1145861348159.htm

 

.

 

 

 

Vanochtend een poging gedaan om Sattar op te bellen. Geen contact, nu is dat niet zo verwonderlijk.  Hij had me al geschreven dat gemiddeld zo’n drie 3 uur per dag elektriciteit is voor mensen die niet in de Green Zone wonen. Ik ga naar mijn zaterdag ochtend work out maar blijf een onrustig gevoel houden. Ik had nl. ook nog steeds geen bericht gehad op een email die ik al een paar dagen geleden verstuurd had. Nu van middag kreeg ik hem aan de  lijn en wat bleek hij was net thuis van een verblijf op het politie bureau. Hij was  samen met zijn broer in de auto aan het filmen. Omdat op straat filmen te moeilijk is bleven ze in de  auto zitten en ze kwamen te dicht bij het monument klaarblijkelijk. Gelukkig werd zijn broer door de politie agent herkend als de schrijver en vriend van zijn broer. Dat was een geluk maar  hij kon niet voorkomen dat ze toch naar het politie bureau gebracht werden. Gelukkig kwamen ze er nu met een waarschuwing van af en een controle van het materiaal. Hiervoor waren ze namelijk naar een schrijvers bijeenkomst geweest en dat was zogenaamd de aanleiding voor de camera. De opnamen werden gecontroleerd en gelukkig was de schrijvers bijeenkomst vast gelegd! Sattar haalde weer opgelucht adem en besloot om vandaag thuis te blijven. Morgen heeft hij al om half zes in de  ochtend een afspraak met een dokter om in het ziekenhuis te filmen. Het is geweldig wat hij doet.

.

Afgelopen woensdag heb ik de knoop door gehakt en besloten om nu niet naar Bagdad te gaan. Er is te veel gedoe om heen en daardoor ga ik me steeds meer realiseren hoe weinig back-up ik in Bagdad heb. De energie die ik er voor nodig heb is helemaal in dat Visum gedoe gaan zitten. De directe aanleiding was dat ik een telefoontje kreeg op 3 juni dat het misschien nog twee dagen zou duren en misschien wel helemaal niet. En daar zat met mijn officiële uitnodiging van de minster van De provincie van de Marchlands. “Nee miss Anne dat is een binnenlands ministerie u moet van het buitenlands ministerie een toelating hebben” . Nu ook gezien de tijdsdruk besloot ik het los te laten. Kreeg ik gisteren een telefoontje dat mijn visum er was. Maar voor mij te laat…..binnenkort komt de minister van de Marshlands en Mr. Marsoomy in Nederland. Mr. Marsoomy staat aan het hoofd van de Iraki Society For Marshes Restoration and Development. We hebben al email contact gehad en hij heeft me  uitgenodigd om het gebied tussen de Eufraat en de Tigris te bezoeken. Ik zal ze hier ontmoeten en dan heb ik er het volste vertrouwen in dat ik in het najaar een prachtige reis naar het oude Messopotanie zal maken en ik denk ook nog wel Bagdad aan doe om daar nog een enkele een minuten te maken. Ondertussen is Sattar in Bagdad ik denk dat hij blij is dat ik niet kom. Mijn veiligheid telde heel zwaar voor hem. Ik ga jullie op de hoogte houden van zijn belevenissen.

Deze foto’s uit de Marshlands heb ik opgestuurd gekregen van mr. Marsoomy

Amsterdam 2 juni

Ik ben nog hier, fysiek opgetwijfeld maar mijn andere deel is al op weg naar Bagdad. Als alles volgens plan gelopen was had ik nu naast Sattar in het vliegtuig gezeten en hadden we alle tijd gehad om de kaart te bekijken en de camera’s te bestuderen. Maar helaas mijn visum is er nog niet. Een week geleden hadden ze goed nieuws op de  ambassade! Mijn visa zou er binnen twee dagen zijn. Op de tweede dag werd het een week en nu hoop ik elke dag op morgen zodat ik Sattar snel na kan reizen.

Hoe zo Bagdad?

Twee maanden geleden heb ik het plan opgepakt om de stad Havana om te ruilen voor Bagdad. Er zijn nu zo’n veertig steden die mee doen in het oneminute city project. Ik dacht welke stad doet er nu toe voor mij en mijn eerste gedachte was Bagdad. Vanaf dat moment ben ik gaan lezen, met mensen gaan praten en Sattar al Saadi uitgenodigd om samen met mij naar Bagdad te gaan. Sattar is in Bagdad geboren en woont sinds 15 jaar in Nederland en is muzikant. Hij was vanaf dag een heel enthousiast en wilde graag Bagdad een ander gezicht geven als dat wat we dagelijks aan ons voorbijkomt. Sattar komt uit een kunstenaars familie en zo zal het misschien ook gemakkelijker worden om meer mensen bij het filmen te betrekken. Met de kunst/ film academie in Bagdad zoek ik helaas al een maand contact.  In Bagdad gaat veel under cover en bijna alles gaat over veiligheid. Sattar had vandaag al duidelijk een baard laten staan en dat allemaal voor de veiligheid!

Aangezien ik weinig ervaring heb met individueel reizen in gecompliceerde landen heb ik de tijd die ik nodig heb om een visum aan te vragen onderschat. En zie hier. Sattar is zojuist geland in Istanbul en ik zit op de Amsterdamse grond.

Bagdad gesticht in 762 onder de naam Madinat as Salem betekent stad van de vrede

Begin juni start ik weer met het blog als ik afreis naar Bagdad