Archive for category Cairo

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Vrijdag 17 april

Gisteren avond nam Salah Hashem ons mee om ons het gedeelte van de stad

El Sasayida Zaineb te laten zien waar hij dertig jaar geleden uit vertrokken is. Sinds die tijd woont hij in Frankrijk.  Met hele perioden nog steeds in Cairo maar nu in een buitenwijk. Hij heeft scenografie gestudeerd nu is hij een schrijver en een schrijft hij film kritiek en onlangs heeft ook de documentaire gemaakt. Looking for Rifaa.

Langzaam lopen we zijn stadsdeel binnen. We lopen op geharde grond met hier en daar een verdwaalde steen. Overal kleine winkeltjes met dezelfde ingrediënten. Waspoeder, haarspeldjes, olie,zout klein snoepgoed en enkele zijn dan bv. nog gespecialiseerd in draad of plastic zakjes

Ondanks de Armani T-shirts en de mobieltjes is het een stap terug in de tijd.. Foto’s en schilderijen zoals je die ziet uit de vorige eeuwen zijn hier nog steeds werkelijkheid. Hele oude mannen in djellaba’s,s zitten buiten op straat, in het theehuis of gewoon ergens te zitten tegen een boom of een tegen geliefd stuk muur. Dit bijna altijd in combinatie met de waterpijp. Het thee huis is verboden terrein voor vrouwen.

Vrouwen meestal in het zwart lopen snel met een onafscheidelijke plastic tasje gevuld met op zijn minst zeker een bos koriander erin. Soms krijg ik het idee dat ze zich daar  op die plek in de straat helemaal niet mogen bevinden.  Wel of niet helemaal gesluierd, hun ogen glimlachen me altijd toe. Een geliefde ontmoetings plek voor de vrouwen is de entree van het huis. Ze zitten daar meestal een beetje verscholen met elkaar te kletsen. Kinderen lopen overal  tussen door, hebben plezier  en komen naar je toe om te vragen : “What is your name”, “Welcome in Egypt “and “I love you”. Gisteren zat ik ergens een beetje verscholen achteraf komt daar een jongetje van zeg 7 of 8 jaar in een bruine djellaba naar me toe geeft me een handje en zegt I love you. Loopt dan snel en blij weg alsof hij iets overwonnen heeft.

Intussen loopt Salah  zo ongeveer te dansen op straat vol van romantiek over zijn geboortegrond. Hij brengt ons langzaam naar het hart van de wijk genaamd Kalat Alkabash. In de achste eeuw was het de hoofdzad van Egypte. De Moskee

Ibn Toulon Mosque.  Het is geinspireerd op het zelfde model als de moskee Samarra in Irak. Het is gebouwd door dezefde architect. Het bijzondere aan deze moskee is dat de trap zich niet in de minaret bevindt maar er zich aan de buitenkant om heen wentelt. Het blijkt dat deze moskee inspiratie bron is geweest  voor verschillende architecten ook in Saoedi Arabie….

Op het pleintje voor de muur van de moskee drinken we vers geperst rietsuiker sap en verteld Salah hoe hij  daar speelde en elkaar klimmend op elkaars schouders de bal weer ophaalde als die aan de andere kant van de muur in de tuin van de moskee terecht  gekomen was.

Deze avond stond ook nog in het teken van het huwelijk. In deze wijk wordt n.l standaard getrouwd op maandag of op donderdagavond. De kans dat we deze avond een huwelijk tegenkomen is echter groter omdat het morgen vrijdag gebedsdag is en voor dus velen een vrije dag, Je hoort het al van verre, hele harde muziek, gekleurde lichtjes die in een slinger over de straat hangen. Salah nadert behoedzaam en tast af of we welkom zijn. Is eenmaal het ja woord geven dan mogen we dat gedeelte van de straat bezoeken en filmen want we wilden hier graag ook een eenminuut maken.

Zodra de vrouwen me zien wordt ik meteen in de kring getrokken en uitgenodigd om mee te dansen. Ik weet dat weigeren geen zin heeft mijn verlegenheid en stijfheid doet ik er  niet toe. Ook niet mijn enigszins gevoel van schaamte dat ik besef dat we op zo’n moment bijna belangrijker zijn als het bruidspaar.  Als ik mijn enigszins gevoel van schaamte met Salah bespreek legt  hij me uit. Dat het geweldig is wat er gebeurde. Onze deelname is een vrijbrief voor de vrouwen om los kunnen gaan in de  beleving van hun eigen plezier en sensualiteit. De mannen hebben het even het na kijken met hun oordelen dat het hoerachtig gedrag is. Buikdanseressen worden vaak voor heel veel geld ingehuurd op mannen feestjes waarna er nog meer vrouwen komen om dat te doen wat officieel verboden is en tegelijkertijd ben je op zoek naar die ene maagd die er toch nog ergens rond moet lopen. Of wie weet al sinds tien jaar aan je gekoppeld is door wederzijdse ouders.

Op een gegeven moment is het duidelijk dat we weg moeten gaan. De gevoelens gaan uit de  hand lopen bij de jonge mannen. Ik wordt op de schouders genomen, mijn bovenste knoopje van mijn toch zedig bloesje word eigen handig dicht gemaakt door een oudere vrouw die de man bestraffend toe spreekt. Het is geweldig Nozomi  gaat ook helemaal uit haar bol en Hayam danste deze avond voor het eerst in haar leven. Eagle had de laatste maand geen work out gehad en haald nu alles in. Een vrouw plakte met een wild gebaar een biljet van 1 pond op zijn voorhoofd. Het was  geweldig voor iedereen. Volgens Salah hebben we daar voor een moment vrijheid gebracht voor de vrouwen! Alles gefilmd. Het materiaal heb ik nog niet gezien. Ik hoop dat er een goede minuut tussen zit zonder onze aanwezigheid. Dit achtergrond verhaal hoort erbij lijkt mij voor een juiste interpretatie. Maar wie weet spreken de beelden ook voor zich!

Oh ja de catering op het feest bestaat uit een taartje en een flesje prik!

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

15 April

Vandaag gefilmd in de tuin van het Cairo musem . Het was erg inspirerend. Doordat er ook hier een soort paasvakantie is zijn de westerse toeristen niet in  de meerderheid. Hele school klassen keurig in uniform dit in een schril contrast met de weststerse kledingstijl. Echt die blote benen zijn hier totaal misplaatst. Genietend van mijn glas vers mango sap in mijn vertrouwde cafe kwam ik er achter dat ik niet in het juiste formaat gefilmd had. Jammer erg mooi materiaal. Hopelijk gaat me dat morgen nog lukken zonder politie ingrepen en ik hoop dat de tuinman nog een keer zijn trukje wil doen.  Gisteren heb ik hem geen baksies gegeven.
Gisteren avond tijdens het filmen op de The Tabir Bridge kreeg ik een paar politie agenten achter me aan. Tot nu toe kom ik er mee weg door de onnozele uit te hangen in combinatie met hun engels lukt dat nog.  Voor mijn collega’s van hier is het moeilijker. Zoaals ik al melde
tussen 17.00 en 18.00 uur mijn derde minuut geschoten op de El Tahir bridge. Deze brug lokt jonge stelletjes op zonsondergang tijd. Het gedicht op de brug wordt gestreeld en bemind alsof het de graftombe is van de dichter Hafiz in Shiraze in Iran. Vele jong geliefde lazen daar samen een gedicht en raakte even zijn tombe aan. Zich alle voorspoed wensen die je je maar voor kunt stellen.

Drink wine and spread flowers
Of Fate what do you seek?
The rose said in early hours
Nightingale, what do you speak?

Hafiz

Mijn aandacht is gericht op het filmen  mijn foto’s zijn gedachten van het moment.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Maandag/dindsdag 13,14 april

Maandag stond in het teken van mijn camera. Yasmine zat twee uur in de taxi
op zoek naar een Canon dealer.  En ook ik liep in mijn buurt te zoeken en uiteindelijk belande ik via Tarik bij de Canon specialist. En ja hoor het was een knopje dat ik over het hoofd had gezien. Schaamrood!! Maar goed vanochtend met Nozomi en Eagle om 4.30 in de taxi gestapt om mijn
minuut te schieten tussen 5.00 en 6.00 uur. Ik dacht dat we naar de dead city zouden gaan maar de taxi chauffeur bracht ons naar Oud Cairo en we kwamen in het slapende koptisch gedeelte van de oude stad terecht. De toeristenpolitie lag nog te slapen en schrok wakker van ons.  De eerste bezoekers van die dag. De straten waren leeg op wat katten en honden na en voor we het wisten waren we in het historisch gedeelte van de stad . Helaas slechte omstandigheden om te filmen. Zoveel artificieel  licht maar gelukkig nog net voor zes uur kreeg ik een opkomende zon te pakken die erg veel moeite had om door de smog heen te  breken. Via de Nijl naar ons hotel gelopen. Vanmiddag kwam Hayam en kreeg camera les.  Salah kwam om zijn eerste opnamens te laten zien. Spannend materiaal. Gisteren avond ben ik met Amal  El Gamal, Mr Shariff en Eagle uit eten geweest. Het was een gedenkwaardige avond.  Naar aanleiding van mijn eerdere bezoeken aan Egypte en ook mijn verblijf van 14 dagen ( 2003) in Thebe met de woestijn als achtertuin. Inspireerde  Mr. Sheriff  om te vertellen dat hij lang geleden 6 jaar in de woestijn”op vakantie” geweest was. Hij bleek in het geheel 14 jaar in 5 verschillende gevangenissen doorgebracht te hebben. Tijdens mijn vorige verblijf in Cairo heb ik hem voor het eerst ontmoet. Ik was meteen onder de indruk van zijn menselijkheid en gelaagde wijsheid. Ik ben met hem in contact gekomen door Amal zij maakt op dit moment een documentaire over hem.
Een van zijn eerste novellen zijn in het engels vertaald. Ik blij want mijn Arabisch wordt niet beter met de dag .De foto’s zijn in de vroege avond genomen we hadden nl. afgesproken bij de Moskee El  Hoessin. Er was feest leek het wel. Bij de mannen ingang werden zelfs glaasjes sap uitgedeeld. Je ziet hier ook de Imam op weg naar de moskee.

Straatbeeld.
Ik werd nieuwsgierig naar de wat er op de afbeelding van die vrouw geschreven stond. Nu het blijkt de dochter te zijn van de kruiden en specerijen handel die achter die muur zit. Er werd mij verzekerd dat ze in werkelijkheid veel mooier was. Op mijn vraag of ze al getrouwd was moest hij ontkennend antwoorden. Ik vroeg me dan af wat er vervolgens met de afbeelding zou gebeuren. Nu die moet natuurlijk weg. Haar man zou erg jaloers worden dat iedereen naar haar zou kunnen kijken.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Zaterdag 11/ zondag 12 april
En ik dacht dat  het aan Ramadan lag dat de nachten dagen worden en dat je steeds probeert om ergens een paar uurtjes slaap te pakken. De mensen hier houden gewoon niet van slapen. Er is altijd leven en het verbaasd  me niet als ik om middernacht opgebeld wordt of ik nog even ergens iets kom drinken. Tarik haalde ons gisteren om 11.00 op en we gingen naar Odeon. Mooi oud  hotel en  een terras met een geweldige view over de stad bijna nog volle maan en een camparie met verse limoen sap. De nacht was kompleet  En dan, voor je het weet loop je om 2.30 naar je hotelkamer en we waren niet de  enige op straat. Er zijn iets van 15 miljoen mensen hier en de stad is even groot als de provincie Utrecht. Er is eigenlijk nauwelijks een vierkante meter ruimte voor een persoon. Lopen op straat is je eigenlijk voortbewegen in een oncontroleerbare  slurf iedereen loopt tegen elkaar op en de trottoirs zijn weer een extra winkelstraat. Zaterdag hebben we er de plattegrond van Cairo eens bekenen. Het blijkt dat we met onze verschillende filmlocaties een heel groot stuk van Cairo coveren. We gaan aan de slag. En wel Yasmine El Rashidi, Tarik Soedema, Nozomi Kume, Salah Hashem Moustasfas, Hayam Abdel Baky, Amal El Gamal, Adham Youssef en ondergetekende.
Mijn eerste een minuut vandaag geschoten bij de ingang van het Egyptisch museum.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Vrijdag gebedsdag

Het was een rustige zondag op vrijdag

Donderdag 9 april Vanavond onze tweede bijenkomst gehad bij Fenix. Tariks’s Soedema offiche. Hij stelde Dalia voor. Zij gaat voor hem de eenminuten maken en haar uitgangspunt is het gender concept. Gefilmd in documentaire stijl. Yasmine El Rashidi gaat de plekken in de stad op zoeken die haar een escape mogelijkheid geven van uit de behoefte om even deze madness te ontvluchten. Hayam gaat het metro/busstation onder zoeken en Cairo bij nacht filmen vanuit vogelperspectief. Salah  gaat op zijn geboorte grond  de  bruiloft vastleggen en een speciale vrouwen straat filmen tussen 16.00 uur 17.00. Adham gaat het licht en geluid op verschillende tijden van de dag registeren. Ik ga in ieder geval de toeristen voor het Egyptisch museum vast leggen. Helaas mijn arabisch is niet toereikend hier. Maar aan het enthousiasme en hoe ze op elkaar ingaan is het duidelijk dat iedereen zeer geïnspireerd is.In Shalla ! Vandaag komt Nozomi aan.  Dan zijn we compleet. Ik heb vandaag nog een gesprek met Amel zij heeft behoefte aan informatie voordat ze weet of ze mee wil doen.  Ze heeft camera ervaring en werkt bij de TV. Het is zeer inspirerend  jong talentvol gezelschap en ik ben zeer verheugd  dat ik ze bij elkaar heb kunnen brengen en er een deel van ben.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Woensdag 8 april

To day I give the content of the blog to Eagle. I met him in the hotel and we went off together. Here is story of the day. The chcolate I bring  from home makes him writing….  You know the chocolate movie with Juliette Binoche!
We are sitting at an outdoor café in Cairo.  Anne wants to photograph a group of young local girls as they interact.  So we sit drinking coffee and tea while they get used to our sitting at the next table.  While we are waiting a young shoeshine boy comes up and wants to shine my shoes.  Anne reaches for her camera and the boy wants to run but he is hungry for the work and I distract him.  Anne pretends to shoot pictures of the girls while taking photos of the shoeshine boy (sneaky woman).  The shoeshine boy has a good heart; it shows in his earnest smile has he works while doing a good job of it.  While he is working, two older men starting looking over Anne’s shoulder at the screen of her camera to see what pictures she has taken.  Anne then follows them back into their shop where they are hand-binding booklets in a print shop.  Cairo a city of 18 million, and the people are so friendly – that is amazing to me, I guess I have become used to big American cities that are not so nice.  Anne comes back from the shop and is now able to get some pictures of the girls. They are smoking a water pipe, most likely without the permission of their parents as they have certain furtive look about them as if expecting to be caught while working real hard at acting as if it is an everyday affair.

Dindsdag 7 april

Behalve dat ik vandaag voor het eerst gefilmd heb, heb ik ook vandaag mijn eerste aardbei gegeten. Heerlijk wat een smaak . Ik heb een en uitgebreide foto studie van gemaakt. Daarna was ik  halfverdoofd door dit  tongstrelen genot dat het een man lukte om me mee te  tronen in zijn shop. Het ging me net even te snel en ik was even vergeten hoe het is om als toerist op straat te aangesproken te worden. Tot nu toe was ik altijd n gezelschap van een echte carionees. Vervolgens was hij zichtbaar van zijn stuk dat ik meer geinspireerd was door zijn boot dan door zijn parfums.

 Vandaag hadden we onze eerste bijeenkomst voor de eenminuten 24 Cairo. Aanwezig was Adam Youssef, Tarik Soedema , Salah Hashem en ik. We troffen ons in het katoor van Tarik. Tarik en Adham twee zeer jonge getalenteerde  mensen. Tarik als Kunstenaar/designer, multimedia en buisness specialist. En Adham als veelbelovend architect.  Salah Hashem als flim criticus en documentaire maker en organisator en ondergetekende.  Eerst hebben we  over ons werk verteld en daarna hebben we over het prioject als zodadig gesproken. Wat laat je zien van een stad. Cairo hangt naturlijk van clichés aan elkaar en hoe gaan we  daarmee om in het city portret 24. Deze week nog twee bijeenkomsten en daarna gaan we camera op record zetten. Zaterdag zijn we in hopelijk compleet in shalla. Als inspiratie bron heb ik de film Lagos van Brechtje van de Haak mee genomen. De vorige keer toen ik naar Cairo ging was het  zien van deze film voor mij een eye opener hoe je ook kunt  kijken naar een stad.

Gisteren in de ochtend was ik met Omar een op de markt Khan El Khalili.  Het is in het oud  islamitische deel van Cairo. Omar heeft hoofdbedekking nodig. Ik kon om hele andere reden gelukkig een sjaal lenen toen ik een 500 jaar oude moskee bezocht.