It reminds on a paper I wrote once.

“ Mini girls in Maxi dresses.”

It was in the time of the eighties when you saw this images coming up. Small girls wearing the same outfit as their mother, walking next to her with her doll. It is very cute and the most people are very touched by this image. When we are young we learn the most from copying. It took years to uncopy myself!

This afternoon I stood on the stage in the Babel theatre. The props of the piece -The Maid – of Jean Genet where still there. I put on a coat and started to talk. The talk you know when you are really fat up with somebody. Maze was my director and he let me do it for three times. Then the smoke came up. I hope if I have a next live I will be an actress and a singer.  So I made hopefully good karma for this next change!

Wednesday we have our presentation here in the Babel Theater.  Our house here is just around the counter from Haram street. It is a very big flat with a lot of paintings in it. This morning Maze and me took advantage of not having internet connection in the house. We just look at the ceiling and made our own stories. It is a nice experience and after our disappointment from not having internet connection and we are almost happy with it now.

In the mean time we are going on exploring Beirut.

Tomorrow Maze de Boer and me will leave for Beirut. We will be the guest of Helen Karam visual artist and Director of the Babel Theatre.  We met each other last year during the Prince Claus awards. Later we had a lunch in my house. On the picture you see Samuel Shimon ( writer and editor from Banipal Magazine) with green pot ladle and  Jawad  Al-Alssadi art director and founder of the Babel Theater  and Nicoline Nagtzaam scriptwriter ( hand up) and Helen Karam. Maze and me will give an introduction to our work and explore the possibilities of making new work.

Zoals:

We like to help you.

I have a brother who is in charge with this, I will call him

My friend is the friend of the governor

Please be patient

I am so sorry

Tomorrow in shallah

This is our culture

Thank you so much

Tell me what you need

No Problem

En dan nog in lichaamstaal

Twee wrijvende wijsvingers. (Zoiets als twee handen op een buik)

En al de bij voorbaat schuldige en verontschuldigende  houding wat je in eerste instantie al je eigen argumenten doet weg nemen.

Cadeautjes mee nemen op moeilijke momenten.

Het schijnt ook cultureel bepaald te zijn dat je geen nee verkoopt. Dus als iets na drie keer of zo niet gebeurd is dat een NEE. Ik ben teleurgesteld dat we zo weinig tijd in de Marshlands hebben doorgebracht. We hebben een ongelofelijke ervaring gehad. Die ik maar gedeeltelijk had willen missen. Ik voel me echter niet serieus genomen in mijn intentie dat ik de huidige situatie in de Marhslands wilde onderzoeken en wilde vastleggen. Nu daarvoor heb ik slechts na dagen onderhandelen een uur gehad. Dat neem ik de organisatie in Iraq kwalijk. Niet alles had met veiligheid te maken dat we eerder terug gingen. Ik weet dat er andere belangen speelden.

Er zijn ook mogelijkheden geschapen om terug te keren en verder te gaan met het project.

De foto is van gisterenavond in de oude stad in Koeweit city. Prachtige plek  die mij aan Cairo doet denken.

Eerst bezochten we een Mudhif en daarna zijn we met een boot de Marshlands in gevaren tot vlak bij de Iraanse grens. Bij ons was ook een sjeik die speciale programma’s voor vrouwen in de Marshlands had opgezet. Hij was een van de weinige mannen die mij geen hand wilde geven. Er schijnt een bepaalde energie te vloeien tussen de handen die lust opwekkend zijn. Het is een ontzettende mannen maatschappij en zolang dat blijft zal het niet echt veranderen. Morgen vertrekken naar Koeweit. Voor dit moment zijn we hier klaar.

DSCN4112

DSCN4123

DSCN4127

DSCN4128

DSCN4129

DSCN4132

DSCN4135

DSCN4137

DSCN4142

DSCN4146

DSCN4151

DSCN4152

DSCN4162

DSCN4166

DSCN4175

DSCN4207

DSCN4223

DSCN4224

DSCN4230

DSCN4239

DSCN4248

DSCN4282

DSCN4289

DSCN4352

DSCN4358

DSCN4359

DSCN4361

DSCN4368

DSCN4369

DSCN4374

DSCN4375

DSCN4377

DSCN4380

De laatste twee dagen doorgebracht met praten, bellen vooral veel bellen, wachten thee drinken, vriendelijk lachen, soms handen schudden soms mijn hand op mijn borst leggend en toen leek gisterenavond de oplossing te komen. Ahmed ontdekte in ons paspoort dat we een speciaal permit hadden van de prime minster dat we een maand mochten werken in Irak. Dit is waar we de laatste uren van gisteren avond onze energie in hadden gestopt hoe die te krijgen en nu stond het gewoon hand geschreven in ons visum.
Nu die hobbel leek te zijn genomen. Vanochtend zou Ahmed vertrekken naar Nederland dus ik was vroeg uit de veren om hem uit te zwaaien. Hij leek erg bezorgd. De politiek situatie in Iraq baart hem erg veel zorgen. Zijn advies Ga naar de Marshes en dan weg. Het is te gevaarlijk hier nu. Er kan een burgeroorlog uit breken.
Marsoomi zag er ook bezorgd uit en hij is nu naar de gouverneur om ons bezoek aan de Marshlands te regelen voor morgen. Hier zijn we erg veilig met een paradijs omringd door hekwerk en op en neer lopend politieagenten die er voor ons zijn. Vanochtend op de valreep nog Jasib Marsoomi samen met Ahmed Faraj gekiet. En dan het werken aan de oever van de Tigris. Nu nog een beeld van het verleden met het heden. Binnenkort 5 stars hotels aan de oevers van de Tigris. In tussen verveel ik me hier niet echt.
We krijgen elke dag wel bezoek. Op de bouwplaats hebben we Hasan, Ali en Riaed ontmoet medewerkers van het Mercy Corps. Een internationale beweging voor hulp in gebieden in shok. Gisteren lieten ze een filmpje zien wat ze zelf gemaakt hadden over de Marshlands. Eindelijk zagen we iets over dit mooie land. En helaas er is niet meer veel van over in dit paradijs voor vogels, planten en mensen. Op dit moment bouwen de Syriërers, Turken en Iranesen dammen in de Tigris en een van de gevolgen is dat het land elke dag meer verzilt. Ik hoop dat wij morgen nog wel even het mooie deel zien. Ook al weet ik dat het een illusie is. Ook hebben we Mohaned ontmoet een Irakees die in Utrecht woont en hier bij zijn familie is. We hebben elke dag telefonisch contact en gisteren hebben we hier samen geluncht. het is fijn om af en toe met een Irakees toch Nederlands te kunnen praten om alles soms een beetje te kunne begrijpen. En nu is het wachten op Mr. Marsoomi intussen leest Sam een oude HP en heeft Thomas net zijn wasje gedaan. Sam vertaalt trouw mijn deze teksten in het engels en daar ben ik heel blij mee en de lezer is hem vast heel dankbaar.

DSCN3796

DSCN3811

DSCN3814

DSCN3828

DSCN3831

DSCN3832

DSCN3834

De start van mijn dag was een wake up call in de vorm van “madam, madam, passport, passport”. Op dat moment zag ik twee keurig opgemaakte bedden dus waar Sam en Thomas waren dat wist ik niet. Ik gaf dus mijn paspoort en besloot om nog even het bed in te duiken. Vervolgens werd er verschrikkelijk op mijn deur gebonsd. Met een verwarrend hoofd maakte ik de deur open en zag daar tot mijn verbazing 5 politieagenten staan. Hollandia…ja. ze maakten wat gebaren die ik niet begreep dat begrepen zij ook:” excuses Madam”.
Nu dat was de inzet van die dag. Een uur later kwamen Sam en Thomas terug. Ze hadden de laatste shots gemaakt van Veerman met zijn team bij het huis. Omdat de security de veerman groep begeleide naar koeweit was er voor ons geen security. Dus mr. Marsoomi ging bellen met de politie en dat was het begin van een rij van bezoeken langs politie bureaus en zelfs het gebouw van de gouverneur. Het was en het is niet eenvoudig, ergens is er iets mis gegaan in de communicatie en ik weet nog niet waar. Uiteindelijk kwam Mr Gazan hoofd van de media afdeling van de politie langs en na lang heen en weer gepraat werden we gevraagd mee te gaan naar zijn Generaal. Hij zat in een prachtig gebouw en vooral zijn kamer. Te veel om een beeld van te schetsen denk aan heel veel blink blink. Glazen tafels op gouden (!) handen veel gouden leeuwen, veel kunstbloemen. hele grote banken en stoelen. Wat heel bijzonder was dat wij werden gefilmd en gefotografeerd (geheime dienst) en dat zowel Thomas als ik dat ook deden. Ze accepteerden het en gingen door met fotograferen en filmen.Twee grootte plasma schermen. Een met video verbinding met 8 andere locatie. De generaal gaf zijn toestemming om in The Marshlands en Al-Amara te filmen en gaf beveiliging voor ons verblijf hier. Maar zijn opperste baas de gouverneur gaf geen toestemming. Dus allemaal in de auto naar de gouverneur. Helaas in vergadering. En nu 5 uur later nog steeds. Intussen hebben mensen gebeld met broers die minister zijn en de andere weer bevriend met de gouverneur. Wij wachten en weten intussen wel dat er in elke stad in het land vergaderd wordt. Want als de nieuwe regering aan de macht komt dan komt er in elke stad ook een nieuwe gouverneur. Dus de potentiële machthebbers bereiden zich voor op machtsovername en onze zaak is peanuts op dit moment. Twaalf uur later. Helaas de gouverneur heeft beslist we mogen ons hof van eden niet meer verlaten. Morgen naar Koeweit. Dit is
de eerste fase van het project Twee Stromen Land.

DSCN3735

DSCN3747

DSCN3748

DSCN3751

DSCN3752

DSCN3753

DSCN3759

DSCN3761

DSCN3763

DSCN3764

DSCN3765

DSCN3769

DSCN3777

DSCN3778

DSCN3779