Op deze afbeelding zie je verschillende  periodes van de Marhlands. En als ik Mr. Marsoomi mag geloven bestaat het ook allemaal naast elkaar. Alleen het bootje op het droge komt helaas steeds meer voor. De zomer was extreem heet. De regen periode begint in november. Laat ik wat mee nemen van hier.

Gisterenavond ontving ik per mail van Mr.Marsoomi onze routeplanner voor Iraq. Op dat moment was ik ook met Thomas aan het skypen dus wij verheugden ons erom over dit plan. Volgens Mr. Marsoomi zijn er nog 300 archeologische plaatsen in de Marshlands die nog nooit onderzocht zijn. Hij wil er aandacht voor zodat het gebied niet”ongekend” verdwijnt doordat er rucksichtlos een olieraffinaderij wordt neergezet.  Zijn zorg is groot. De kwetsbare manier van bouwen en het extreme  klimaat dragen er toe bij dat er weinig” groots” zichtbaar is. Maar juist in de aarde zijn de resten te vinden van onze geschiedenis. Maar goed ik ben geen archeoloog ook geen universiteitsmedewerker. Ik ben kunstenaar en zeer geïnteresseerd in de manier van leven en bouwen zoals dat nu al sinds eeuwen gebeurt. Daar gaat mijn onderzoek over. Hoe reageren de mensen daar op een huis uit Volendam en wat betekent dat voor hun manier van wonen. Wat kan ik /kunnen wij leren van hun manier van bouwen en hoe kan ik dat hier laten gebeuren.

Vorige week trof ik op een feestelijke markt in Amsterdam Noord Khanim Amien. Een kunstschilder uit Noord Irak. Op zich heeft ze niets met mijn reis te maken maar toch. Ook zij is een slachtoffer van  de Saddam periode net zoals de mensen in de Marshlands en al die anderen in Irak. Deze informatie staat erop haar web site: Khanim Amien is geboren in 1939 in de stad Sulaimania in Iraaks Koerdistan. Zij hield van jongs af aan van knutselen, tapijt weven, fazen bakken, en het versieren van de muren bij haar thuis. Op haar twaalfde kreeg zij haar eerste naaimachine. Van af dat moment maakte zij lakens en hoezen en hield zich ook bezig met borduurwerk. Omdat zij van haar vader niet naar school mocht, vulde zij haar tijd met verschillende vormen van kunst. Met haar vader bezocht zij vele koerdische dorpen en maakte bruidsjurken voor plattelandsbruiden. Zodoende woonde ze ook vele bruiloften bij. Wanneer zij 17 jaar oud is, trouwt ze met een oudere man die reeds 6 kinderen heeft. Op een jonge leeftijd krijgt zij de taak om haar stiefkinderen en later haar eigen kinderen groot te brengen. Zij maakt zelf kleding voor de kinderen. Een paar jaar later begint zij te werken als vroedvrouw en verpleegster in de gezondheidszorg. Op haar veertigste mag zij volwassenonderwijs volgen. Zij vindt lezen en schrijven erg belangrijk en doet daarom haar best om het te leren. In die tijd neemt zij deel aan schooltentoonstellingen met geweven tapijten. Voor haar mooie knutselwerken krijgt zij verschillende prijzen. In de oologsjaren tussen Irak en Iran, en tijdens de volksopstand van Koerdistan begin jaren 90, verpleegt zij de gewonden en gebruikt zij haar medische kennis om anderen behulpzaam te zijn. Met het naaien van vlaggen en politieke spandoeken levert zij haar bijdrage aan het verzet tegen het regime. Na de golfoorlog komt zij als vluchteling naar Nederland, waar zij de ruimte krijgt om haar schilder en breitalenten meer te ontwikkelen. Naast het volgen van Nederlandse taallessen, neemt zij deel aan een aantal schilder- en knutselcurssen. In 2005 stelt zij voor het eerst haar werken ten toon in een eigen expostitie. Wat een krachtige vrouw!

Haar website www.Hajikhanim.exto.nl

Nu zie je hoe weinig wetlands er nog zijn.En zelfs dat is er misschien over 10 jaar niet meer. Wie weet een kunstmatig meer over hoe het ooit was?

Gisteren kreeg ik van Mr. Marsoomi al deze vrolijke plaatjes en daaruit mogen Dorinde en ik er ons drie stuks uit kiezen. Twee voor officiële gelegenheden buitens huis en een huisjurk. Dat wordt een moeilijke keus voor mij. Op reis maakte ik vaak foto’s van deze poppen.  Nooit gedacht dat op een dag ikzelf me daarin zou laten zien. Sinds ik plannen heb om naar Iraq af te reizen en dat is sinds april 2009 koop ik af en toe wat leuk wijds. Maar dat gaat ook het koffer in. Deze kleding is vooral bedoeld als we echt diep de Marshlands in gaan. Zodat we makkelijker geaccepteerd worden dus beter kunnen werken. Ik ben Mr. Marsoomi daknbaar dat hij zo mee denkt met het project.

De nieuwsgierigheid naar onze ervaringen was zo groot dat er vanuit het publiek de wens kwam om vrij direkt na onze terugkeer weer ons verhaal te horen over onze belevenissen. We vertrekken 31 oktober en zijn voor 31 november weer terug. Op de foto zie je Ahmed en mij achter de microfoon en een beeld van de droom van Ahmed.

Ik hou ontzettend van stof en wind en mooi strijklicht en dat allemaal kreeg ik  gisteren cadeau toen ik naar mijn presentatie reed in Arcam.

Het was een inspirerende bijeenkomst. En de bezoekers zijn rijker naar buiten gegaan aan ideeën en mogelijkheden. Een bezoekster wilde meteen naar haar computer om meer informatie te verzamelen over de Madan (bewoners van de Marshlands). Het brengen van huizen naar Irak werd in alle toonaarden belicht. Wat is er tegen om de ontwikkeling daar naar toe te brengen als ze eeuwen achterlopen in ontwikkeling. Daar ging het over en de middenoosten specialisten waren het er over eens dat het mensonwaardig was als we dat niet deden. We kunnen een land, een gebied mee laten profiteren van onze ontwikkelingen. In dit geval is het natuurlijk wel van belang om te vertellen dat alleen de kennis gebracht wordt. De productie lijn wordt daar gerealiseerd.

Mijn project – Twee Stromen land- bevindt zich zelf in een twee stromen land door de verschillende partijen die erbij betrokken zijn.  Het is een unieke positie en het is aan mij om te zorgen dat ik mijn stroom helder houdt. Een spannend proces.

Ik merk dat ik naar woorden moet zoeken om het gevoel en de betekenis van gisterenavond weer te geven. Daarom ga ik nu naar sportschool wie weet krijg ik het heldere licht aldaar. Wel is het mij duidelijk dat ik het project een  producent nodig heeft.

De titel van dit bericht heb ik geleend van Marjolijn Februari die in haar column van maandag haar gedachten met de lezer deelde over kunst en rechts en links en daarin mijn film Visions of Paradise besprak. Vanmiddag mijn eerste chat gehad met Mr. Marsoomi via skype.  Mr Marsoomi is het hoofd van de Iraqi society for the Marshes Restoration and Development and in charge voor ons programma. Hij verheugd zich erg op onze komst. Ik zal in mijn volgende chat met mr. Marsoomi overleggen of het mogelijk is  om niet alleen dagtochtjes te maken maar ook om een paar dagen in de Marslands te verblijven.  Gaan slapen en gewekt worden door vogelgezang, door de buffels die in het water plonzen na een nacht op het droge te hebben gestaan dat zou geweldig zijn! Op mijn vraag  of het mogelijk was om een foto op te sturen van het  maken van de kleren voor Dorinde en mij kreeg ik als antwoord: dat ze op de markt gekocht werden door zijn dochter en nu gaat hij daar een foto van opsturen. het is weer duidelijk hoe verwachtingen werken. Maten opsturen en ik denk meteen dat er een hand made  -dress- voor ons gemaakt wordt achter de machine. Niks ervan gewoon op de markt gekocht.

Vandaag is Thomas Bartels de camera man van ons team uit Duitsland aangekomen. Samen met Sam Simons de geluidstechnicus hebben we gegeten, elkaar leren kennen, reisverhalen uitgewisseld en natuurlijk fantasieën gedeeld over onze a.s. reis. Zo al pratend kwam ik op het idee om een polaroid camera mee te nemen om daar niet alleen beelden mee te nemen maar ook beelden achter te kunnen laten. Morgen komen we allemaal in mijn studio samen. Dorinde de Tempe, Sam Simons, Thomas Bartels, Ahmed Faraj en ondergetekende. De eerste en laatste keer als groep voordat we elkaar weer zien op het vliegveld eind oktober! Nu alvast een foto van Sam en Thomas. Thomas weet niet welke associaties hij oproept door er zo gekleurd bij te lopen. Hij is bezig met een film in het wit vandaar….

Vanavond samen met Ahmed de lezing voor a.s. vrijdag voorbereid.  Het zal een interessante                                                  

bijeenkomst worden met diverse invalshoeken  met het gevolg dat ik een gemêleerd gezelschap verwacht. Het is voor mij

ook een nieuwe situatie om zo samen te werken met de zaken wereld.

Ofschoon Ahmed niet aan mijn beeld van een zakenman voldoet. Zijn compassie is groter dan zijn geldingsdrang.

Maar niet te min het is een avontuur.